احتراماْ پیرو اشکالات به وجود آمده در قالب وبلاگ که در پی اختلالات پیش آمده در سایت بلاگفا مورخه ۲۳/۵/۸۵ بوده است. ضمن عرض پوزش از تمامی دوستان عزیز موقتاْ از قالب امام زمان (عج) که به نظر می رسد دارای سرعت بالایی در بالاآمدن می باشد به عنوان قالب وبلاگ استفاده می گردد تا زمانیکه ایرادات قالب قبلی توسط بلاگفا بر طرف گردد. امید آنکه مورد قبول درگاه حق واقع گردد.

در ضمن مستدعی است از نگارش مطالب طولانی در یک صفحه جدا پرهیز نمایید و از درج ادامه مطلب بدین منظور بهره بگیرید.

و من الله التوفیق

ادامه ي مطلب ...

 به کعبه گفتم تو از خاکی منم خاک، چرا باید به دور تو بگردم

گفت تو با پا آمدی باید بگردی، برو با سر بیا تا من بگردم...

دلم تنگ است.... برای کسی تنگ است که........ نه دستم توان نوشتن نامش را دارد و نه زبانم جرات بیانش را، و نه قلبم طاقت دوری اش را... نمی دانم ۱۸ شهریور آخرین نگاهمان بود یا.....یه نگاه به دفتر خاطراتم انداختم. اینا بخشی از خاطرات خودمه که از بدو ورود به مدینه نوشتم. البته خیلیاش خصوصی و سکرت بود! بدلیل مسائل سکیوریتی حذف شد!

۱۲شهریور... ساعت ۱۲:۳0 صبح ... (هواپیما)

هنوز دنبال خودم می گردم. هنوز پیداش نکردم. فقط می دونم باید از اینجا برم تا بتونم گمشده مو پیدا کنم. از حالا غصه برگشتن به ایران رو می خورم. خدایا کمکم کن.

همان روز ، همان جا ، ساعت ۲:۴۰

الان بالای شهر مدینه هستیم. ولی از اینجایی که من نشستم چیزی دیده نمی شه. 20 دقیقه دیگه توی فرودگاه جده فرود میایم. الان هیچی نمی تونم بگم. فقط دلم می خواد یه آدم دیگه بشم.

همان روز... توی اتوبوس در حال حرکت به طرف مدینه.

ساعت ۳:۱۰ ظهر بود که به جده رسیدیم. ساعتها رو روی ۲:۴۵ تنظیم کردیم. چقدر اینجا گرمه. حالا همه چیز عوض شده. آیا منم عوض می شم؟

۱۳شهریور۸۵.... ساعت 10:50 .... هتل بدرالعوالی

دیشب شب سختی رو گذروندم. تمام دیروز رو فقط یک ساعت و نیم خوابیدم. واسه نماز صبح مسجدالنبی بودیم. چقدر نمازشون با ما فرق داره. وااای که چقدر هم طولانیه. به جای توحید بقره می خونن!!!  اونم فقط بخشی از اونو!!!!!!!!!!پاهام درد می کرد نمی تونستم وایسم. سخت ترین نماز صبحی بود که تو عمرم خونده بودم!! بعد از نماز یه کم خوابیدیم و بعد رفتیم حرم. ضریح پیامبر (ص) . . چقدر شلوغ بود. من اینجوری هیچی از زیارت نمی فهمم. باید برم یه گوشه خودم تنها باشم. و رفتم! . . اینجا همه ایرانین. از اینجا تا حرم یه کوچولو راهه. یعنی فقط کافیه از اینور خیابون بریم اون ور خیابون. از پنجره اتاق هم می شه بقیع و حرم رو دید. 

مسجدشیعیان  

امشب واسه نماز مغرب رفتیم مسجد شیعیان. چقدر غریبه اینجا. بعد از مدتها اینجا عبارت "اشهد ان علیا ولی الله" رو شنیدم. و فقط اینجا بود که تونستم روی مهر نماز بخونم. وقتی پیشونیمو روی مهر می داشتم خیلی حس خوبی داشتم. دلم می خواست به جای تمام روزهایی که بدون مهر نماز خوندم سجده کنم.

نمای داخلی مسجد شیعیان

۱۸ شهریور

 باید بریم. خیلی دوست دارم مکه رو ببینم. ولی تازه یاد گرفته بودم چه جوری برم بقیع که اون اولا پشت پنجره ها باشم. آخه اینقدر شلوغ می شه که اگه دیر برسی هیچی نمی تونی ببینی.وداع بابقیع خیلی سخته... 

عاشق نشستن توی این حیاط بودم!

 بهشت به دوري همين اتاق كناريست

عاشق آن نیست که هر دم طلب یار کند      عاشق آن است که دل را حرم یار کند.

گفتند : خدا را در کجا جوئیم؟

شیخ گفت: در کجا جستید و نیافتید؟

مرحوم علامه محمد تقی جعفری (ره) نقل می کردند که : سالیان درازی بود که عشق حج دیوانه ام کرده بود. هر سال با شروع اعزام حجاج با خودم می گفتم: آیا من هم می توانم به حج مشرف شوم؟ ولی با این وضع مالی چگونه می توانم؟

بالاخره انتظار به سر آمد و یک نفر از ثروتمندان تهران به من مراجعه کرد و گفت: مادرمان فوت کرده و ورثه تصمیم گرفته اند شما امسال به نیابت از مادرمان به مکه بروید البته با مبلغ شش هزار تومان. ودر آن وقت شش هزار تومان قیمت یک خانه در تهران بود.

 مانده بودم چه کنم. از طرفی عشق به حج و این پول هنگفتی که خیلی بیشتر از پول مورد نیاز برای حج بود و از طرفی هم چون نمی دانستم این پول از کجا آمده نمی خواستم با آن به حج بروم! برای همین علیرغم عشقی که به این سفر داشتم واین که آرزوی چندین ساله ام در حال تحقق بود. جواب رد دادم و قبول نکردم   چند روزی گذشت. دوباره آن آقا مراجعه کرد و این بار مبلغ ۱۲ هزار تومان را پیشنهاد داد. با این پول خیلی از مشکلاتم حل می شد و به آرزویم  نیز می رسیدم.  جدالی بین عشق و عقل  ایجاد شد ه بود. اما باز عقل بر عشق پیروز شد و جواب رد دادم .

دوباره چند روز دیگر همان مرد با پیشنهاد ۲۰ هزار تومان به من مراجعه کرد. یعنی مبلغی که می توانستم با آن چند حج بروم و هر چه وسایل رفاهی لازم داشتم در تهران خریداری کنم. اما مجددا جواب من منفی بود واین بار دیگر کسی سراغم نیامد.

آن سال به حج مشرف نشدم. اما در عوض چشمه های زیادی از حکمت به رویم گشوده شد که نه دیده بودم و نه چشیده بودم !!!

عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم      بی تماشاگه رویش به تماشا نرویم

دیگران با همه کس دست در آغوش کنند    ما که بر سفره خاصیم به یغما نرویم

گر به خواری زدر خویش براند ما را       به امید ش بنشینیم و به درها نرویم

دلا تا کی در این کاخ مجازی     کنی مانند طفلان خاک بازی

روایت شده که آقا امیر المومنین هرشب که مردمان به خواب می رفتند صدای نازنینش به گوش می رسید به حدی که تمام اهل مسجد و کسانی که همسایه مسجد بودند می شنیدند که حضرت می فرمود:

آماده شوید و اسباب سفر خود را مهیا کنید . خدا شما را رحمت کند همانا منادی مرگ ندای الرحیل سر داده و توقف خود را در دنیا کم کنید و از دنیا در حالی که با خود زاد و تو شه ای از اعمال صالح برداشته بیرون روید . هما نا پیش روی شما عقبه های کئود ((گردنه های سخت)) است.

یا بنی انها ان تک مثقال حبه من خردل فتکن فی صخره او فی السموات او فی الارض یات بها الله 

فرزندم بدان که هر چیزی (یا هر خصلتی که در آدمی هست چه خوب و چه بد ) اگر در خردی هموزن خردلی باشد و چه در دل سنگ بزرگی و یا در آسمانها و زمین باشد. خدا آن را در موقف حساب به حساب آورد و بر آن حساب کند. لقمان ـ آیه ۱۶

به خط شیخ شهید (ره) نقل شده: که احمد بن ابی الحواری گفت که آرزو کردم ابو سلیمان دارانی ( زاهدی معروف است) را در خواب ببینم تا آنکه بعد از یکسال از وفاتش او را در خواب دیدم . به او گفتم : ای معلم. حق تعالی با تو چه کرد؟

 گفت : ای احمد روزی از باب صغیر بیرون آمدم. دیدم شتری بار درمنه دارد ( گیاهی است که به عربی آن را شیح می گویند) یک تکه از چوب آنرا برای خلال برداشتم و نمی دانم که با آن خلال کردم یا آنکه آن را به دور افکندم. اینک مدت یک سال است که مبتلا به حساب آن هستم!!! 

زنگ رحیل آمد از این کوچگاه            همسفران روی نهاده به راه

بار گران بر سر دوشم چو کوه               کوه هم از بار من آمد ستوه

غیر دوست از هر چه چرا نگذرد کسی؟         کافر برای خاطر بت از خدا گذشت

شخصی از مرحوم کل احمد آقا (احمد میرزا حسینعلی تهرانی) پرسیدند که به جناب شیخ{رجبعلی خیاط} حالی کرده بودند که سر خلقت در احسان به خلق است اکنون نظر شما در این باره چیست؟

کل احمد آقا در پاسخ فرمودند:

جناب امیر المومنین (ع) در عالم معنا قرآنی را به من نشان دادند که از زمین تا آسمان کشیده شده بود و نقوش فوق العاده زیبا و نورانی داشت. اما هیچ حرفی در آن دیده نمی شد. سپس حضرت به حاشیه قران اشاره کرده و فرمودند: بخوان! وقتی خوب دقیق شدم مشاهده کردم که در حاشیه آن به خط زیبایی نوشته شده است:

 من انسان را از روی محبت خلق کردم لذا دوست دارم که آنها نیز مرا از روی محبت بپرستند.

وبا این عبارت حضرت به من حالی کردند که سر خلقت محبت است و تمامی موجودات برای عشقبازی با خدا پا به عرصه وجود گذاشته اند. 

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق          ثبت است بر جریده عالم دوام ما

خداوند به آدمیزاد می فرماید: ای بنده من آنچه که هست برای تو خلق کردم و تو را هم برای خود آفریدم. ما همه عیال خداوند هستیم . که گفته اند: الخلق عیال الله. انصافا" چه حالی به شما دست می دهد آن زمانی که ببینید همسرتان به کسی غیر از شما نظر دارد؟ بنده حقیقی تمام هم وغم خود را مصروف آن می کند که نظر محبت به غیر خدا نداشته باشد. کمبود اصلی ما در همین جاست. کمبود محبت و درد بی خدایی. ما به دنبال همه چیز هستیم غیر از محبت.

سایه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد        ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

آب دریا را اگر نتوان کشید       هم به قدر تشنگی باید چشید

شخصی از محضر آقای بهجت پرسیدند: این جانب تصمیم دارم که به خداوند قرب پیدا کنم و سیر وسلوک داشته باشم راه آن چیست؟

ایشان مرقوم فرمودند:

بسمه تعالی

چنانچه طالب صادق باشد ( ترک معصیت) کافی و وافی است برای تمام عمر اگر چه هزار سال باشد.

در جایی دیگرنیز شخصی  از ایشان سوال کرد: اینجانب قصد دارم که قرب الهی پیدا کنم. لطفا مرا راهنمایی فرمایید آیا این کار نیاز به استاد دارد؟

 ایشان مرقوم فرمودند:

بسمه تعالی

استاد علم است و معلم واسطه است.عمل به معلومات بنمایید و معلومات را زیر پا نگذارید کافی است {که}:

من عمل بما علم ورثه الله علم ما لا یعلم. بحار النوار ج ۷۸. ص۱۸۹

هر کس به آنچه که می داند عمل کند خداوند آنچه را که نمی داند به او می آموزد.

والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا. عنکبوت آیه ۶۹

و کسانی که در { راه خشنودی } ما تلاش کنند مسلما" به راه های خود رهنمون خواهیم کرد.

اگر دیدید نشد بدانید که نکرده اید { ونیز } ساعتی از شبانه روز را مخصوص علوم دینیه بنمایید.

                                                                            والسلام علیکم و رحمه الله.

                                                                                   محمد تقی بهجت.