سلام به همه برادران بزرگوار کاروان سال ۸۵ که من همیشه و در تمام سفرها بیادشان هستم.

از خداوند متعال خدمت گذاری مجدد همه شما را در مکه و مدینه خواستارم.

جهت تجدید خاطرات میتوانید به وبلاگ کاروان سوم عمره دانشگاهیان

http://omreh612.blogfa.com/

 که انشاالله در ۲۶/۰۲/۹۱ عازم خواهند شد سری بزنید.

و نظری بدهید.

دکتر موسوی

کاروان حج آماده حرکت بود. دور هر حاجی عده ای از فامیل و بستگان حلقه زده بودن و با اشک و آه و التماس از او می خواستند که از آنها هم یادی بنماید. سرانجام کاروان به قصد زیارت خانه خدا روانه شد. تپه ها و کوه ها دشت و صحرا و فرازها و نشیبها یکی پس از دیگری طی می شد و مسافران پیاده و سواره به راه خود ادامه می دادند.

سید جلیل القدر امیر اسحاق استرآبادی می گوید: پس از چند روز پیمودن راه یک روز خستگی و پیاده روی مرا از پای درآورد. کم کم از کاروان عقب ماندم و هر چه تلاش کردم نتوانستم خود را به کاروان برسانم. تشنگی سختی به من رو آورد. رمق از زانوهایم رفت. دست از زندگی کشیده و به حالت جان دادن روی زمین افتادم و آماده مرگ شدم. شهادتین را بر زبان جاری کردم که ناگهان متوجه شدم که بالای سرم کسی هست. نگاه کردم دیدم مولا و سرور ما - خلیفه خدا بر جهان- صاحب زمان است.

فرمود : برخیز. من طبق فرمان آن حضرت از جا بلند شدم . بوسیله ظرف آبی مرا سیراب کرد و در ردیف خود بر مرکبش سوار نمود و راه افتاد. من شروع کردم به خواندن (حرز یمانی) هر جا را که غلط می خواندم آن آقا تصحیح می فرمود. تا اینکه دعا تمام شد و من خود را در مکه معظمه دیدم. شگفت زده از مرکب پیاده شدم. پس از ۹ روز کاروان رفقایم رسید و همه در شگفت شدند و همه جا پیچید که من طی الارض دارم. غافل از این که آمدن و نجات من به برکت حضرت بقیه الله بود.

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی     چه زیان تورا که من هم برسم به آرزویی

مهلک ترین بلا ز تو دوری گزیدن است

در طول عمر  کرببلا را ندیدن است

حقا حسادتی که به جانم فکنده ای

درپیش ما غلام سیاهی خریدن است

درمدتی که عاشق ومعشوق گشته ایم

هر روز کار من ز تو عکسی کشیدن است

باهر زبان که میشود ابراز میکنم

اوج بلا زعاشق شیدا بریدن است

دست نیاز من که دراز است سوی تو

خالی زغیر ناز تونازی خریدن است

طفلی که تربت تو به کامش نهاده اند

بارش به دوش حسرت مولا کشیدن است 

شاعر: آقا رضا شینی(جمکرانی)

مرحوم شیخ الاسلام (ره) فرمود: شنیدم از عالم بزرگوار و سید عالی مقدار امام جمعه بهبهانی که گفت:در اوقات تشرف به مکه معظمه روزی به عزم تشرف به مسجدالحرام و خواندن نماز درآن مکان مقدس از خانه خارج شدم. در اثنای راه خطری پیش آمد و خداوند مرا از مرگ نجات داد و با کمال سلامتی و رفع آن خطر رو به مسجد آمدم.

نزدیک در مسجد خربزه زیادی روی زمین ریخته بود و صاحبش مشغول فروش آنها بود. قیمت آن را پرسیدم. گفت: آن قسمت فلان قیمت وقسمت دیگر ارزان تر و فلان قیمت است. گفتم: پس از مراجعت از مسجد می خرم و به منزل می برم.

پس به مسجد الحرام رفتم و مشغول نماز شدم. در حال نماز در این خیال شدم که از قسمت گران آن خربزه بخرم یا قسمت ارزان آن و چه مقدار بخرم و خلاصه تا آخر نماز در این خیال بودم.

چون از نماز فارغ شدم خواستم از مسجد بیرون روم. شخصی به مسجد وارد و نزدیک من آمد و در گوشم گفت: خدایی که امروز تورا از خطر مرگ نجات بخشید آیا سزاوار است که در خانه او نماز خربزه ای بخوانی؟

فوراْ متوجه عیب خود شده و بر خود لرزیدم. خواستم دامنش را بگیرم. ولی اورا نیافتم.

داستانهای شگفت. شهید دستغیب. ص ۹۲

باسمه تعالی

برای راحتی عزیزان همسفر ِ

وبلاگ جدید راه اندازی شد

 مطالب مرتبط با کاروان ششم فروردین را از آدرس

زیر دریافت نمائید

http://omreh612.blogfa.com

 به ذره گر نظر لطف بو تراب کند

به آسمان رود و کار آفتاب کند

حضرت علی علیه السلام در خطبه 28 نهج البلاغه چنین میفرمایند:

بسم الله الرحمن الرحیم

اما بعد، دنيا روى در رفتن دارد و بانگ وداع برداشته و آخرت روى در آمدن دارد و بناگاه، رخ مى نمايد.

بدانيد، كه امروز، روز به تن و توش ‍آوردن اسبان است و فردا روز مسابقه. هر كه پيش افتد، بهشت جايزه اوست و هر كه واپس ماند، آتش جايگاه او.

آيا كسى نيست، كه پيش از آنكه مرگش در رسد، از خطاى خود توبه كند؟

آيا كسى نيست، كه پيش از بدحالى و شوربختى، براى خويش كارى كند؟

بدانيد كه شما در اين روزهاى عمر غرق اميدها و آرزوهاييد و، حال آنكه، مرگ پشت سر شما كمين كرده است! هر كس در اين روزها، پيش از رسيدن مرگش براى خود كارى كند، كارش بدو سود رساند و مرگش زيان نرساند و هر كه، در اين روزها، قصور ورزد و براى خود كارى نكند، كارش سود ندهد و مرگش زيان رساند.
به هنگام امن و آسايش چنان به كار خدا پردازيد كه در روزگاران بيم و وحشت مى پردازيد.

بدانيد كه من مانند بهشت چيزى را نديده ام كه جوينده آن به غفلت خفته باشد و مانند دوزخ چيزى را نديده ام كه گريزنده از آن، به جاى گريختن و رهانيدن خويش به خواب راحت فرو رفته باشد.

بدانيد، هركس كه از حق سود نجويد، باطل به او زيان رساند و كسى كه به هدايت، استقامت نپذيرد، ضلالت به هلاكتش كشاند.
بدانيد كه بايد بار سفر ببنديد و شما را گفته اند كه ره توشه تان چيست و در كجاست.
بر شما از دو چيز مى ترسم كه مبادا به دام آنها افتيد! يكى در پى خواهش دل رفتن و ديگر آرزوى دراز باطل در سر پختن!

در اين جهان، از همين جهان توشه برگيريد، تا فردا در آن سراى، خويشتن را از عقوبت برهانيد.