تشنه لب...!

گويا تشنه لب است ... آري تشنه لب است .
گويا صداي كودكش كه تيري در گلو دارد دلش را خون كرده است ...آري خون كرده است.
گويا صداي شيون خواهر را مي شنود وصداي شيون همسر را از فراق طفلش...
گويا مي بيند برادر را؛ پاره تن را ... آري مي بيند بدن بدون سر و دستش را و كوزه آب شكسته را در كنارش
گويا صدايي مي آيد در اين غوغا كه مي گويد
حسين جان بيا ...
گويا صداي دلنشين مادر است
و چه شيرين صدايي ست
و چه شيرين رفتني

توی کربلا دو تا پیکر بود که از حالت عادی خارج شدن.

یکی رشید بود. کوچیک شد.

یکی کوچیک بود. رشید شد.

مرحوم حاج رسو ل خیابانی(ره) می فرمود: وقتی توی جنگ یه سرباز عادی به زمین بیفته دیگه کسی کارش نداره. اما خدا نکنه یه سردار جنازش دست دشمن بیفته. اون موقع تازه کارشون شروع می شه.

عباس جان. یل خوش قد و بالای ام البنین.

آقا جان قبرت واسه توصیف هایی که ازت می کنن خیلی کوچیکه.

آقا کاش از رقیه خجالت نمی کشیدی.

آقا کاش اون وصیت رو نمی کردی.

آقا کاش می زاشتی برت گردونه خیمه. این جوری حداقل تیکه پارت نمی کردن.

اما یه جسمی هم کوچیک بود. رشید شد.

شب عاشورا وقتی از سید شهدا پرسید: آقا جان من هم شهید می شم؟ حضرت فرمود: آره عزیزم. می کشنت. به فجیع ترین نحو هم می کشنت.

وقتی می خواست راهی میدون بشه نه جوشن داشت نه کلاهخود. هرچی تو خیمه ها گشتن به غیر از یه عبا و یه عمامه چیزی اندازش ندیدن. وقتی ابوالفضل بغلش کرد و نشوندش روی اسب پا های کوچیکش به رکاب نمی رسید.

اما نمی دونم توی میدون چه به روزش آوردن که به قول آقا سید مهدی میر داماد: وقتی ابا عبدالله بغلش کرد که جنازشو بر گردونه خیمه پاهای قاسم روی زمین کشیده می شد.

قاسم جان. آقا یاد مدینه بخیر.

یاد اون بچه بسیجی هایی که زیر چرخ تانکها جون دادن و افتخارشون اینه که قاسم وار مردن.

آقا جان یاد مدینه بخیر.

باز امشب دلِ تنگم هوايي شده يا دل هوايي ام تنگ
نمي دانم...
امّا مي دانم كه امشب پر مي زند براي لحظه اي نشستن تو بین الحرمین و به نيابت از مولايش كميل خواندن...

...ز سر گذشته اشکم، به لب رسیده جانم، که هر چه کرده با من، فراق کربلا کرد...
حساب شبهایی که با هق هق فراقش به خواب رفته بودم از دستم در رفته است! تا بالاخره فردا رسید...
وقتی بالای سر سیدالشهداء علیه السّلام؛ آنجا که دعا مستجاب است؛ یادم مانده باشد که
"واکثروا الدعاء بتعجیل الفرج" یعنی دعاگوی همه هستم.

غنچه سه ساله

چشمانش را كه گشود، موج نگاهش را به درياى نگاه عمه فرستاد. عطر نوازشگر دستان عمه را در هواى ساكت خرابه بوييد. غنچه كبودش را از هم گشود و فريادى به بلندى بام‏هاى دنيا در حنجره‏اش جان گرفت و همچون نجوايى غريب به گوش رسيد كه: بابا...
ترنم درد آفرين نهيبش پنجه‏اى دردناك شد كه بر دل‏ها چنگ انداخت و باران، آشيانه چشمان همگان را با خود شستشو داد. صداى شيون ملائك به گوش مى‏رسيد. در آن گوشه خرابه، بر پيكر شب، سياهى سايه افكنده بود و ماه از شرم روى سه ساله دخترى، رخ در نقاب كشيده بود. شهر در پس پرده‏هاى غبار آلود غفلت و جهالت خفته بود كه ناگاه فريادى به بلنداى تاريخ، چشمان غنوده در بى خبرى را بر آشفت، مجسمه ظلم و فساد كه در شرارت خود فنا گشته بود، تلاطم شب را به اوج رسانيد آن گاه كه حيرت زده پرسيد: چيست اين صدا؟... و پاسخ شنيد: سه ساله دخترى بابا مى‏خواهد. آنگاه خنده‏اى كريه سر داد و جغدان شوم به شب نشسته با او همنوا شدند. طبق نور وارد خرابه شد و عطر بابا فضاى جان‏ها را از آن خود كرد.
ملائك آرام گرفتند تا سه ساله دختر به پيشواز طبق رود و جام جانش را با بوسه بر لبان پدر لبريز سازد.
عطر آسمانى پدر را به مشام جان خريده بود و مى‏گشت و چشمان جستجوگرش را بر طبق پوشيده دوخته بود. زانو بر زمين نهاد آن گاه كه طبق را مقابل چشمانش بر زمين نهادند. صداى تلاوت نور را شنيد و نجواى دلنشين بابا...
عمه را نگريست كه چشمانش خانه درد بود و زانو بر زمين نهاده بود.
چشم‏ها به او دوخته شده بود و آماده باريدن بود. آه و ناله افلاكيان به گوش مى‏رسيد و صداى مويه ملائك جان‏ها را به آتش مى‏كشيد. دست بر پرده نهاد و عمه چشمانش را بست. عطر الهى بابا را از پس پرده شنيده بود و حالا مشتاق ديدار چشمان هميشه سخنگوى بابا... و آن چه ديد...
اركان عرش لرزيد و شهر با فرياد جان‏خراش سه ساله دخترى غمديده، از خواب غفلت به درآمد. عطر پاك چشم‏هاى بابا هواى خرابه را از آن خود كرد و نفس‏ها بوى عشق گرفت. جمله‏اش در سراسر تاريخ طنين انداز گشت: «... يا ابتاه! من ذاالذى خضبك بدمائك؟ يا ابتاه! من ذاالذى قطع وريديك؟ يا ابتاه! من ذاالذى ايتمنى على صغر سنى؟...»
لب بر لب خونين پدر نهاد و هرم داغ عاشورا دوباره در تمام لحظه‏هاى خرابه پيچيد. با دستان كوچكش تمام مرثيه‏ها را مقابل ديدگان پدر ورق زد و سوگنامه غريبى را در ديار غريبان به نجوا نشست. دوباره غروب عاشورا زنده شد و دوباره داغ اندوه سنگين‏تر از هر زمان ديگرى جان‏ها را نواخت و قلب‏ها را گداخت.
آن گاه كه تاول پرخون پاهايش را در معرض ديدگان پدر نهاد، آخرين جرعه‏هاى عشق را از لبان پدر نوشيد و عطر آسمانى پدر را به كام جان خريد و اين آغاز صبحى بود با طراوت و روشن در زندگى رقيه سه ساله! صبحى كه جان او را پيوندى داد ابدى با جان عاشق پدر، و ملائك شيون كردند و صداى مويه شان در افلاك طنين انداز شد و خرابه شام ماند و نجواى هميشه زنده دختركى دردمند در هجران دردآلود پدر و شام ماند و شرمندگى‏اش كه تا هميشه تاريخ رنج و محنت دخترى سه ساله را به دوش خواهد كشيد.
عمه ماند و دردى افزون كه بار امانت از دستش افتاد و نوگلى نازدانه پرپر شد؛ پيش از آن كه عطر روح بخش پدر را دوباره از فضاى شهر مدينه بشنود و سر در آغوش رسول الله (صلى‏الله‏عليه‏وآله) بنهد و بغض با او بگشايد... و شام ماند و تمام غصه‏هايش و سوز و غربت دختركى كه همه تاريخ را با ناله‏هايش سوزاند!

 ضربان قلب من حسین