«ألسَّلامُ عَلَيکِ أيَّتُهَا الصِّدّيقَة الشَّهِيدَة»

** یافاطمه(س) من عقده دل وا نکردم **
                ** گشتم ولی قـبــر تو را پـیدا نکردم **

** چـشـم انـتـظارم، مـهـدی(عج) بیـاید **
                ** تـا تـــربـــتـــت را، پــیــدا نـمــایــد **

آری!زخم های مادر، مرهم نبیند، مگر آن که مولایمان گرد غربت از ذوالفقار برگیرد و با ندای:

« أنا الصَمصامُ المُنتَقِم »
منم شمشیر برّان انتقام!

انتقام بزرگ مظلومه تاریخ را بستاند.

آری، همه میدانیم که سرخی چشم به خون نشسته حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را مرهمی نیست، مگر دستان موعود مادر.

التماس دعا

 

حاجت تنهايي دلم ،كاش عيساي رحماني اين جا بود و تو را دوباره حي و زنده مي ساخت.

اي خدا، كاش كسي بود تا غزال وجودم را دوباره به من بازمي گرداند.

 اماما، به 14 خرداد كه نزديك مي شويم بغض چندساله مستور در گلويم، فشرده مي شود و چهره ام را به خاطر نبودن تو اشكبار مي كند. احساس مي كنم، باباي خوب و مهربانم را باري ديگر، گم كرده ام و رحمت كلمه به كلمه سخنش را از دست داده ام.
اي استوار سخنت و اي پرحلاوت كلامت، مرا باري ديگر تنها گذاشتي، بدون آن كه بداني چگونه غم، ذره به ذره وجودم را آغشته از درد كرده است. مرا تنها گذاشتي بدون آن كه بداني با رفتنت، هستي ام، معدوم شد. مهربان پدرم، چه قدر زود بغچه مهرباني و لطافتت را كه مساوي با سعادت من بود، گره كردي و مرا در شقاوت بي تو بودن رها كردي.
حاجت تنهايي دلم ،كاش عيساي رحماني اين جا بود و تو را دوباره حي و زنده مي ساخت.
اي خدا، كاش كسي بود تا غزال وجودم را دوباره به من بازمي گرداند.

اي كاش مهدي فاطمه(عج) ظهور مي كرد و تو را در صف واقعي پيروانش مي ديديم.
ولي بدان بعد از تو، و غروب خورشيد پرفروغ تو، طلوعي ملت ايران را نوراني ساخت كه دلم از لحظه به لحظه فكر فرداي غريب، آزاد شد.
مي دانستم، مي دانستم كه هيچ گاه فرزندانت را تنها رها نمي كني و اكنون من دستانم را به طرف آسمان بلند كرده ام و شكر پروردگار مي گويم كه با پركشيدن تو و عروج تو به آسمان الهي، رهبري ديگر و فرشته اي ديگر چون پدر مهربانمان، سيدعلي خامنه اي، قلب هاي پردرد و اندوه ما را تسكين بخشيد.
الهي صدهزار مرتبه شكر كه تنها نمانده ايم.

در مكتب امام

 از بي معنويت ها، تبري جوييد
بايد قشرهاي غيراسلامي را كه عقيده و عملشان برخلاف اسلام است و داراي گرايش به مكتب هاي ديگرند- هر نوع مكتب باشد- به مكتب مترقي عدالت پرور اسلام دعوت كنيد و در صورت نپذيرفتن از آنها- هر نوع كه باشد و هر شخصيت كه هست- تبري يا لااقل احتراز كنيد و بايد جوانان ما بدانند تا معنويت و عقيده به توحيد و معاد در كسي نباشد محال است از خود بگذرد و در فكر امت باشد.
صحيفه نور- جلد 2- صفحه 71

وسرانجام مزدش راگرفت همان که پیغمبرگفته بودبه تلقین کلام خدا که ای پیغمبربه مردم بگوهیچ اجرومزدی ازشمانمیخواهم جزدوستی نزدیکی ومحبت اهل بیتم

 وبعدازآن چه خوب عمل کردند اهل مدینه  واجرومزدپیغمبرخودرابه دختراودادندچه باشتاب به کلام خداعمل کردند واجررسول رادادند دستی که پیغمبرمیبوسید چه خوب حرمت نگاه داشتند وای برشمااهل مدینه چه کردید بادخت رسول خودهمان که پدرش اوراام ابیهامینامیدبازوبه سبب کینه علی شکستید !!!

میخ بخاطرعدوات علی به سینه فروبردید!!! 

وسرانجام غریب راغریبترکردید وای برشماننگتن باد 

و جو می‌کنیم. در کوچه پس کوچه‌های عشق به دنبال معشوق می‌گردیم تا شاید نشانی تو بیابیم و

بتوانیم گرمای وجودت را با تمام وجودمان حس کنیم. چه زیباست لحظه‌ی وصال! یا صاحب الزمان

عجّل‌الله‌تعالی‌فرجک‌الشریف! قلبم آکنده از عشق به شماست، ولی اعمالم، چیز دیگری می‌گویند.

شنیده‌ام که اندرون قلب مرا می‌بینی و گرچه اعمالم باعث آزردگی خاطر شماست ولی عشق به وصال

وجود نازنینت، مرا به زندگی و آینده امیدوار می‌کند.
در آن نفـس کـه بمـیرم در آرزوی تو باشم    بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

قلم ناتوان است از حس و نگارش عشقی که خودم هم نمی‌توانم آن را بیان کنم.

مولای من! آن زمان که در جست و جوی شما آواره‌ی کوی و برزن هستم تا نشانی از تو بیابم، وقتی به

در خیمه می‌رسم، متوجّه می‌شوم که من نیز مانند آن مرد صابونی، غرق در پستی‌هایی هستم که

 مانع رسیدن به وصال محبوب است.
هنگامی که به درون خود و به فطرت اولیه‌ی خویش که خداوند در نهاد همه گذاشته مراجعه می‌کنم، با

چشم دل آثار و برکات شما را به خوبی می‌بینم و بارقه‌های امید در وجودم شعله‌ور می‌شود.

بهشـت عـدن اگر خـواهی بیا با ما به میخانه            که از روی خمت سوزی به حوض کوثر اندازیم

آری، جهت رسیدن به کمال عظمای الهی باید به در خانه رفت. باید خانه را پیدا کرد و در مسیر رسیدن، از سختی‌ها و نا ملایمات نترسید.

در بیابان گـر به شـوق کعبه خواهی زد قـدم            سـرزنش‌ها گـر کـند خـار مـغـیلان غـم مخـور

امروز در آينه داغديدگي نامت، درنگ دوباره اي يافته ايم. نامي كه نو به نو مي شود، ولي تكرار نمي پذيرد. اي مادر آبها! هر بار از پي سوگ جگرسوزت، به هزار سو مي رويم، آن سان كه به دنبال مزارت دويده ايم. دويده ايم و در خويش به جستجوي تصوير لايزالت درنگ كرده ايم. با اين همه، زلال تصويرت همواره از قاب تهي دستانمان مي گريزد. اي بانوي آبي! تو كوثري، چشمه اي زاينده و جوشان. و ما چيستيم؟ همان دامي كه از اوهام خود بر خويش مي تنيم.
اي مادر اندوه! بي شك تقلاي كودكانه جانمان را تو شاهدي كه به بازيچه مي كوشيم تا از بريده هاي آنچه كه از تو حكايت كرده اند، تصويري برآريم همگون با آنچه كه پيشترها در زمانه اي بي وفا بوده اي.
اما تو خود مي داني كه ما همواره و هنوز، آخرين قطعه از تصوير تو را گم كرده ايم. آن هم در لحظه هاي شبي نامحرم كه جسم كبودت را، به غريب ترين قطعه خاك سپردند. ترا گم كرده ايم، ولي نه از آن رو كه بي نام و نشان آمده و رفته باشي، بي روزي براي تولد و يا بي مدفني براي خفتني ابدي. بلكه از آن رو كه تو همواره، پيشاپيش زمان گام برداشته اي و هميشه آن سوتر بوده اي. تو پيش از آن كه در خاطره زمين تجلي كني، پشت زمان ايستاده بودي، در ملكوتي كه خداوند به كار امتحان جوهره ات بود. جوهره اي آميخته از رنج و صبوري:
يا ممتحنه امتحنك الله الذي خلقك قبل ان يخلقك فوجدك لما امتحنك صابره » (1)
آنگاه نيز كه در زماني زميني و در مغيلان بي وفايي آدميان فرود آمدي و از جان خديجه جوانه زدي، ريحانه بهشتي بودي كه تنها مشام لطيف پدر، با عطر دلنوازت آشنا بود. هم او كه «انسيه حورايت» مي خواند و «ام ابيها». تو ام ابيهايي، ولي تنها نه از آن رو كه، در روزگار بارش سنگ جهالت و در غيبت مهرباني خديجه، به تيمار پدر نشستي؛ كه پدر هميشه يتيم تر از تو بود.
بل از آن رو كه تو «ام الائمه»، بازايش معصوميتي هر باره، بستر رويش رسالت مكرر پدر در گذر زمان بوده اي. بر گرد جان مقدس توست كه «بيت» رسالت، مي رويد و مي بالد و «بيت» از جلوه رخشان تو منور است و «اهل البيت»، اهل تواند، كه خداوند آنان را به جبرائيل امين، چنين مي شناساند: «فاطمه و ابوها و بعلها و بنوها» (2)
اي ستون شكسته خانه مولا!
و ما هنوز در اين ميانه بي سمت و سو مانده ايم كه چگونه و به چه نام صدايت كنيم؟ همه نامهاي تو به بي نهايت قد مي كشند و همه انگشتهاي اشاره مابه سوي تو، بي سويند. تصوير تو در خاطره زمين، تصوير زني است غريب با دستي پينه بسته از دستاس. زني با شانه اي زخمي از تسمه مشك، كه بي هيچ شكايتي، كوچه هاي خاكي مدينه را، در پي آب، پشت سر مي گذارد. زني كه مي شويد و مي روبد و مي پزد. زني كه در يك كلام، تصويري آشنا براي همه آشنايان رنجهاي زميني است. اما دريغ كه حقيقت تو در قاب تصاويري از اين دست نمي گنجد. حيرتم از آن است كه مدينه ترا در خويش مي برد، و لي از خويش نمي رفت. تو با آخرين گامهايت سر آسمانها داشتي. مدينه نگاه مي كرد و نمي ديد. در نگاه مدينه، تفاوت تو با زنان ديگر، تنها در اين بود كه پدرت رسول خداست. و اي كاش اين حقيقت براي معنا كردنت و براي تعبير تنهايي ات، كفايت مي كرد. ...
اي داغ ماندگار! يادواره ماتمت امروز، در موج خيز دريايي به نام «چشم شيعه» برپاست.

1- زيارت حضرت فاطمه زهرا«س»
2- حديث كسا