آخرین روزهای سفرمونه و الان تنها آه وحسرتش باقی مانده ...چندتا عکس بود که منو برد به اون زمونا ..حیفم اومد نزارم تو وبلاگ...

الهی سینه ای ده آتش افروز           در آن سینه دلی و آن دل همه سوز

کرامت کن درونی درد پرورد               دلی در وی , درون درد و برون درد

هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست        دل افسرده غیر از آب و گل نیست

شاید بیش از هرجای دیگه دلتنگ غربت تو هستم بقیع

و این هم مدینه

ای خدا یعنی میشه دوباره ....

برگرفته از سایتwww.hicaz2000.com  برای بهتر دیدن عکس ها بر روی عکس کلیک کنید

التماس دعا

با عرض اجازه از دیگر دوستان و تشکر ازجناب اقای دکترموسوی:

  واقعا زمان چه زود می گذرد. انگار همین دیروز بود. باور کردنش سخت است که یک  سال از آن روزها گذشته. یک سال پیش در چنین روزی هایی من با یک کاروان از دانشجویان تازه وارد مدینه شده بودیم.

قبل از سفر یکی از دوستان که قبل از من به این سفر پر برکت رفته بود می گفت که دل کندن از مدینه خیلی سخته با وجود اینکه داری میری به مکه . آونا و منن تعجب میکردم که چرا سخته؟؟.اونها انتظارشون داره تموم میشه. دارند میرند بهترین جای دنیا. آخر دنیا. باید خوشحال باشند. آخه چرا این همه ناراحتی؟ ..........

ما که از خوشحالی تو پست خودمون نمی گنجیدیم با بقیه بچه ها کلیدهامون رو گرفتیم و به اتاقامون رفتیم.

یک هفته گذشت. حالا نوبت ما بود مدینه رو ترک کنیم. مسوولین هتل با قرآن و اسپند داشتند با بچه ها خداحافظی می کردند. اما انگار هممون یه حال دیگه داشتیم. یاد روز ورودمون افتادم. یاد صحبت های اون رفیقم. نگاهی به خودم کردم. دیدم منم مثل بقیه بچه ها صورتم خیسه. قلبم به قدری سنگین بود که انگار دارم عزیزی رو از دست میدم. نه انگار دارم خودم میمیرم. آره دیگه این منِ تنها نبودم بلكه منو غم فاطمه و تنهایی حسن و غربت علی همه با هم بودیم. دیگه اصلاَ منی وجود نداشت. فقط آه و حسرت و ناله و فغان بود.

آری    مدینه  مدینه   تو شهر غمی ...

خدا برتو نظر دارد که هستی شهر پیغمبر....مدینه شهر گل هایی چه گل هایی همه پرپر

اصلا دوست نداشتم غمگین ترین شهر عشقو ترک کنم.....

رفتیم مسجد شجره و اونجا بود که محرم شدیم و الان موقع لبیک گفتن بود ...واقعا اضطراب عجیبی داشتم..حاج اقا ربانی می گفت بدا به حال اونی که خدا بهش بگه لا لبیک....یا ارحم الراحمین نکنه من هم...

بعد از اینکه نماز مغرب و عشا رو خوندیم لبیک گویان پشت سر حاج علی سعدونی راه افتادیم به سمت اتوبوس ها

  ساعت۲رسيديم مكه. شهر مكه، شهري است بين كوههاي متعدد و لذا هتل ها خيلي تو كوه هستن و اين باعث شده سطح و كيفيت هتل از مدينه پايين تر باشه. شارع خالد ابن وليد كه محل هتل مابود هتل قرطبه، به نظر ميرسه محله سطح پاييني باشه. البته فكر ميكنم كلاً مكه همينطوري باشه. دست فروشها تو اون ساعت از شب بساطشون پهن بود. ساعت ۲.۱۵رسيديم هتل و ۲.۴۵رفتيم براي انجام اعمال.

الله اكبر

لا اله الا الله

ولله الحمد

تنها چيزي كه اون لحظه به ذهنم ميرسيد اين بود كه يه سري ميت كفن پوش افتادن تو خيابون و دارن خودشون رو تشييع مي كنن. ديدي بلند بلند اين اذكار رو تكرار ميكنن. دقيقاً يادآور همون لحظات بود. منتهي اين بار داريم اذكار رو براي خودمون ميگيم. مايي كه هيچي نيستيم.

 به حياط حرم رسيديم. به صف ايستاديم تا نظم بيشتري بگيريم. بعد همه سرها رو انداختيم پايين و وارد حرم شديم. قرار بود هروقت حاجي گفت سرهامون رو بالا بياريم، وقتي كاملاً كعبه معلوم شد!

رفتيم...رفتيم....رفتيم. رسيديم. "حالا سرهاتون رو بياريد بالا"

الله اكبر! چه عظمتي، ناخودآگاه به سجده ميافتي و خدا رو شكر ميكني كه الان اينجايي. حالا وقتشه سه تا حاجتي رو كه كلي براش برنامه داشتي طلب كني. هول ميشي. خدايا خيلي وقت حاجت هام رو دارم تكرار ميكنم اما الان بهت زده شدم. جوگير شدم. من كجام؟!؟! خدايا من لايقش بودم ؟؟ اصلاً چرا من؟ نميدونم. لحظاتي بود. لحظات بهت و حيرت از عظمت كعبه نه بخاطر چوب و سنگش بلكه چون تو رو به ياد عظمت خدايت ميندازه.

 اعمال شروع شد. طواف عمره مفرده شروع شد. از حجرالاسود هفت دور تا همونجا.

 در تمام مدت انجام اعمال همه ۱۱۵ نفر پشت سر حاج اقا كه بلند دعا ميخواند، تكرار مي كردند. انگشت نما شده بوديم. شايد اينكار عموميت داره اما نه براي اين تعداد آدم. هم در طواف و هم در سعي. حال عجيبي داشتم.

اشک امانم نمی دهد

گویی در فضایی مملو از خدا فرو میروم

حضور او را بر پوستم   بر روی قلبم   بر روی عقلم   در عمق فطرتم حس می کنم

فقط او را می بینم

فقط او را می یابم

و فقط او هست ... .

     و چه زیباست سفری که جز به او نمی اندیشی.

سلامی به گرمی آفتاب مدینه و سوزندگی مکه

نمی دانم چگونه و از کدامین نقطه باید آغاز کنم سر آغاز اولین سالگرد خواب شیرین و زیبای عمره دانشجوی ۱۳۸۵ کاروان سید بزرگوار دکتر موسوی به تمامی هم کاروانی های عزیز تبریک عرض می نمایم و باید بگویم چه بخواهیم و چه نخواهیم یک سال با تمام خوبی ها و بدیهایش گذشت که انشاا... برای تمامی حاجیان عزیز سالی پر از معنویات و خیر برکت بوده.

حال باید بگویم که از آموخته های که در کلاسهای درس مسجد النبی . بقیع . احد . مسجد شجره . عرفات . منا . مشعر که اساتید آن جزء معصومین . ائمه اطهار(ع) و بی بی  .  بی حرم هر دو عالم کسی دیگرنبوده آنان تمامی ما را آماده کردن برای رفتن به منزل گاه دوست و دانشگاه عصمت و طهارت جهت دیدین عظمت و شکوه کعبه و بو سیدن حجر السود آن سنگ آسمانی به جرئت میتوان گفت تنها محلی است که پیامبر اعظم . خانم فاطمه و دیرگر ائمه اطهار بارها آن را بوسیده اند  و احساس جاودانگی خداوندرحمان و رحیم . رحمانییتش از این لحاظ که ما را از میان هزار هزار نفر از کسانی که به آنها نسل روشن فکر جامعه گفته می شود انتخاب کرده و رحیم بودنش از این لحاظ که میهمانانش را با تمام آن چه که هستند دوست داشته و به آنان احترام گذاشته و آنان را در این امتحان الهی قبول کرده و جهت پایداری و گسترش اسلام به آنان مدرک حاجی داده که در هیچ دانشگاهی به جزء دانشگاه بیت الحرام نمی توان گرفت و با امضا و تائید مهدی موعود اهدا می شود. قبول کرده و به دیار و سرزمینشان فرستاده تا انسانهای صالح تربیت کنند و آنها را آماده رفتن به این دانشگاه کنند.

آیا الان دیگر وقت آن نرسیده که کمی اندیشه و تعمل کنیم و ببینیم چقدر از یاد گرفته ها و مدرک خود به درستی استفاده کرده ایم ....................

این را اول به خودم می گویم بعد به شما حجاج عزیز که از امروز به مدت همان دو هفته ای که در غربت مدینه النبی . بقیع و بیت الحرام بوده ایم . بنشینیم اعمال و رفتار خود را جمع بندی کنیم و خود را آماده کنیم شاید دوباره قبل از دومین سالگرد به یه خواب شیرین دیگه برویم...................

۱۳۸۵/۰۶/۱۲

به سوي جده پرواز كرديم . . .

يادتان هست . . . 

اگر ميتوانيد حالتان را توصيف كنيد . . .

جاسم جان من زنده هستم .

در ضمن برادراي  گروهان از شما جلو زدند در اسم نويسي براى كربلا در عرفه !!!!

سالها دل طلب جام جم از ما می کرد     و آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

شب جمعه بود . همه به هتل رفته بودند. اما ما علیرغم بد رفتاری وهابی ها چند نفری کنار درهای بسته بقیع کمیل می خوندیم. چندین بار بلندمون کردند و ما به ناچار کمی آن طرف تر می رفتیم. اما این قدر دورمان کردند تا عاقبت آمدیم سمت مسجد نبی همان جایی که زمانی محله بنی هاشم بود بیرون مسجد رو به روی باب البقیع روی سنگ فرشها نشستیم.

آن شب صالح بد جوری قاتی کرده بود. زده بود به سیم آخر. با همون لهجه مشهدی می گفت:

(( آقا زدم به در پر رو گری . می خوام ببینمت!!!))

بد جور زار می زد. دلش که موج می زد از سر ناچاری به خودش بد و بی راه می گفت. این حالش جگرمو آتیش میزد. اما دستم به جایی بند نبود تا این که حاجی رسید و اومد کنارمون نشست. اون شب حاجی خیلی آروم بود. اصلا این روزهای آخر مدینه یه جور دیگه شده بود. آروم و مرموز.

 حاجی واسه آروم کردن صالح لب به سخن باز کرد:آقا صالح یه روز سرد زمستون رفتم جمکران . بد جور قاط زده بودم . توی مسجد جام نمی شد . مثل دیوونها  از مسجد زدم بیرون و رفتم به کوه های اطراف جمکران ...

آفتاب است آن پری رخ یا ملایک یا بشر؟

قامتست آن یا قیامت یا الف یا نیشکر؟

باغ فردوس است گلبرگش نخوانم یا بهار

جان شیرینست خورشیدش نگویم یا قمر

گوشه گیر ای یار یا جان در میان آور که عشق

تیر بارانست: یا تسلیم باید یا حذر

آخر ای سروان روان بر ما گذر کن یک زمان

آخر ای آرام جان در ما نظر کن یک نظر

دوستی را گفتم اینک عمر شد. گفت ای عجب

طرفه می دارم که بی دلدار چون بردی به سر

گفت سعدی! صبر کن یا سیم و زر ده یا گریز

عشق را یا مال باید یا صبوری یا سفر

یا علی التماس دعا.

شاید این جمعه بیاید...................