مهدي ام!
من قبل از اين كه حاكم سرزمين تنهايي باشم برده آن بودم و حال كه مي بيني تنهايي برايم شيرين است چون تو را پادشاه تنهايي ها،
غريبي ها و مظلوميت ها يافته ام.
مهدي من!
منتظرم. بيا و مرا از اين لحظه تنهايي نجات بده.
به اميد آن روز

گاهي وقت ها بد نيست كه يادمان بيايد...يادمان بيايد كه ما همه ستاره بوديم...و در همسايگي خدا، خانه اي داشتيم

ما همه ستاره بوديم، ستاره هاي روشني كه زير نور خدا..در سينه سرد شب، آرام آرام مي تپيدیم...

مدتي گذشت. ستاره بودن را فراموش كرده ام و حالا مي خواهم در دامن سبز اين زمين ستاره شويم...

 اما افسوس كه اين ستاره شدنمان، با آن ستاره بودنمان، هزاران كهكشان فاصله دارد! ... باز هم زمان می گذرد.

به خاطر دارم در آن هنگام که به دور ماه می گشتیم  به آسمان قول دادیم ، ستاره بمانیم ، تا ابد آسمونی بمونیم .... ستاره شندنمان آسان بود و ستاره ماندن ،سخت...

 خيلي ها اصلا يادشان نمي آيد كه ستاره بودند... اما براي ستاره شدن، وصله مي خورند به دامن گلدار زمين. و براي ستاره ماندن، زير هجوم نخ هاي پوسيده اين وصله ها ...ذره ذره جان مي دهند.

آری در نبرد میان فاصله ها و خاطره ها حتما  فاصله ها پیروزند.... و ای کاش که این چنین نبود.

وباز روزگار ديگري می گذرد ...

عده ای ديگر يادشان آمد كه آري...روزي ستاره بودند...می خواهند برگردند به سالهاي ستاره بودنشان...اما... اما ديدند برگشتن دل مي خواهد...دلي به اندازه کهکشانها.

يااباصالح!به تو از تو می نويسم

به تو ای هميشه در ياد

ای هميشه از تو زنده

لحظه های رفته بر باد/به تو نامه می نويسم

ای عزيز رفته از دست

ای که خوشبختی پس از تو

گم شد و به قصه پيوست

ای هميشگی ترين عشق

در حضور حضرت تو

ای که می سوزم سراپا

تا ابد در حسرت تو/به تو نامه می نويسم

نامه ای نوشته بر باد

که به اسم تو رسيدم

قلمم به گريه افتاد

یادتونه چند ماه پیش براتون نوشتم یه دوست بد حال دارم و ازتون خواستم دعاش کنیدتا شفا بگیره.

دیگه دعاش نکنید حضرت ابالفضل شفا نامشو امضا کرد.

حالا فقط برای شادی روحش فاتحه بخوانید.